Van cassettebandjes en K3 naar 350 platen — hoe de Bollenstreek een van zijn meest eclectische verzamelaars voortbracht.
M.B. Rolvers, lege batterij, BASSDOG, de lijst is lang; voor ons is het gewoon Martijn: orderpicker en inpakker bij Vinyleers. Zoals je misschien al vermoedde representeren deze namen slechts een greep uit zijn projecten als muzikant. Iemand die zowel op de werkvloer als daarbuiten door muziek geconsumeerd wordt, dat vraagt om een kleine background-check.
Hoe verplaatste onze tweeëntwintig-jarige Martijn Benjamin Rolvers zich van de Bollenstreek naar Burial, waar begint zo’n tocht?
Het audiofiele aspect van dit verhaal is wellicht genetisch bepaald. Thuis werd er door zijn vader veel aan geluid gesleuteld en werden er zelfs speakers gebouwd. Met een beetje geluk werden deze op flink volume getest met You Can Call Me Al van Paul Simon.
Je zou denken dat er post-90’s weinig kinderen zijn opgegroeid met fysieke geluidsdragers, maar zelf luisterde de kleine Martijn gewoon naar cassettebandjes van Bassie & Adriaan (ergens heel begrijpelijk gezien de serie stiekem zat volgestopt met nummers van o.a. Mike Oldfield en Vangelis).
Er waren ook Hitzone cd’s en een kortstondige obsessie met K3, waarna het het pad werd vrijgemaakt voor elektronische muziek: Avicii, Martin Garrix en andere EDM uit die tijd knalde door de koptelefoon.
Toen het Corona-virus abrupt zijn kop om de hoek stak, sloeg voor velen de hobbydrift toe. Inmiddels van de bollenstreek naar de Haarlemmermeer verhuisd hield niets hem nog tegen om de muzikale reis des levens nog verder uit te breiden: in een zaak die eigenlijk op het punt stond al zijn platen weg te doen, ontdekte hij vinyl! De eerste plaat die gekocht werd was Audio, Video, Disco van Justice.
Inmiddels telt de collectie zo’n 350 platen. French touch, ambient, house, vaporwave, pop, deadmau5, Mr. Oizo, Burial of Aphex Twin: een eclectische verzameling met als gemene deler het elektronische aspect. Dat eclectische hoor je ook terug in diversiteit van zijn eigen muziek. Zo kun je voor een overweldigende dosis memetechno terecht bij zijn collectief lege batterij (een collaboratieproject met beste vriendin Isa), voor een trip die ergens tussen dromerige IDM en ambient zweeft kun je terecht bij het album Mariposa van M.B. Rolvers, of wanneer je meer in de mood bent voor wat bass en ravey hyperpop vibes, check dan BASSDOG. Met het laatst genoemde project is er zelfs muziek van Martijn op plaat, cd en cassette verschenen.
Terug naar de eigenlijke kern van deze rubriek, de plaat. Het leek me leuk te vragen een stapeltje van zijn favorieten mee te nemen, een prachtige rij Martijn essentials verscheen op de plank:
Hybrid Theory van Linkin Park bijvoorbeeld, opende een nieuwe wereld voor hem door de combinatie van rock en electronica.
Het op sounddesign enorm innovatieve hyperpop debuut van SOPHIE was - en is - van grote inspiratie op zijn eigen muziek, waarin je als je goed luistert weleens knipoog zou kunnen opvangen naar het werk van de helaas overleden artiest.
Via de Nederlandse vaporwave (de elektronische liftmuziek van de internetcultuur) LP van 猫 シ Corp (lees: Cat System Corp) genaamd OASYS 博物館, passeren we Hyperdrama van Justice uit 2024, het eerste Justice-album waarvan hij de release bewust meemaakte.
De prachtige dromerige onderbuik ambient classic Selected Ambient Works II van Aphex Twin mag hierin natuurlijk niet ontbreken, waarna we terecht komen bij de laatste van de reeks. Ik vroeg Martijn het volgende:
Stel, er vliegt een ufo over je huis die daar naar beneden komt, een alien stapt uit en vraagt je welke plaat mee te nemen naar zijn planeet, als tentoonstelling aan zijn mede-aliens van het prachtige fenomeen muziek?
Hier was het antwoord haast logisch, dit moest wel Discovery van Daft Punk zijn, de classic waarvan hij de Japanse versie met alternatieve cover heeft.
Een mooie conclusie, we besloten hierna maar eens een plaatje te draaien. De naald zakt in de groef van Justice, waarover we ons nog afvroegen of je het op z’n Engels of Frans uitspreekt. En fin, tijd voor muziek.
