Zelden zie je een verzameling die voelt als een compositie. Gelaagd, precies, in balans. Maar soms moet je loslaten wat je jarenlang met zorg hebt opgebouwd. Er wacht een nieuw leven in Griekenland. Meer zon, maar minder ruimte. Dus mogen de platen met ons mee – voor iemand anders, om opnieuw van betekenis te kunnen zijn.
Hij is fotograaf, en dat zie je. Niet omdat er camera’s liggen, maar aan het licht in huis. Aan de rust. Aan hoe alles staat alsof het daar altijd heeft gestaan.
Nog voordat we de collectie zien, loopt ze ons tegemoet: een kleine hond met lang, lichtbruin haar en één oog. Ze kijkt op, blijft even staan, draait zich om en loopt voor ons uit – langzaam, alsof het beestje weet waarvoor we komen.
De kast staat in een gang die voelt als een kamer op zich. Zwart hout langs beide wanden, spotjes in het plafond, een glazen deur naar de tuin. De gang is vol, maar nergens rommelig. Bijna zesduizend platen, allemaal in topconditie. Toch voelt het licht. Geen verzameldrift, maar toewijding.
De collectie is breed, modern, precies. De klassiekers zijn zorgvuldig ingebed in het grotere geheel. Prince. Queen. David Bowie. Daarnaast: house vanaf het begin. Triphop. Beats met ademruimte. Jazz met een rafelrand. Honderden Blue Note-heruitgaven, zorgvuldig gekozen – alsof ze samen een lijn trekken die klopt.
Veel releases zitten nog in het originele plastic, compleet met hype sticker. Moderne, bijzondere persingen, relevante hedendaagse artiesten, maar ook onbekende parels. Alles bewaard in perfecte conditie, in vrijwel nieuwstaat. Bij de talrijke boxsets zijn vaak zelfs de originele beschermende omdozen nog bewaard gebleven. Niet omdat dat moet. Omdat dat zo hoort.
Je ziet het in hoe hij een hoes beetpakt. Hoe de hand beweegt voordat het geluid begint. Ritme zit niet alleen in de muziek, maar in de omgang ermee.
Concerten doet hij allang niet meer. Te veel ruis. Thuis klopt het. De naald, de ruimte, de stilte ertussen. Geluid moet dichtbij zijn. Direct. Precies.
Zelfs nu, terwijl de kast leeg moet, liggen er nog nieuwe platen klaar. Die houdt hij nog even bij zich. Afscheid laat zich niet forceren.
De platenspeler gaat mee naar Griekenland. Een selectie platen ook – de essentie. De rest mag verder: naar nieuwe luisteraars, nieuwe kamers, nieuwe momenten.
De kast is leeg. Het huis bijna. Buiten ligt de hond weer in de bleke winterzon, op het stoepje. Één oog dicht, het andere net open. Ze kijkt ons na – met een blik die iets weg heeft van goedkeuring. Alsof ze weet: deze platen beginnen aan hun tweede leven. Zoals zij dat ook zal doen, ergens onder de Griekse zon.
